Οξυγόνο/Οζόνο Θεραπεία

Η οξυγόνο-οζονοθεραπεία αυξάνει την γλυκόλυση στα ερυθρά αιμοσφαίρια, γεγονός που προκαλεί αύξηση του 2-3 DPG. Αυτό ευνοεί την απελευθέρωση του οξυγόνου από την οξυγονωμένη αιμοσφαιρίνη προς τους ιστούς.

Το Όζον ενεργοποιεί τον κύκλο του Krebs αυξάνοντας την παραγωγή ATP και αυξάνει την ροή της λέμφου με αποτέλεσμα ελάττωση του οιδήματος που δημιουργείται στα τραύματα (ελαχιστοποιώντας τις νεκρώσεις των ιστών). Βοηθά εξαιρετικά και σε περιπτώσεις λεμφοιδήματος άλλης αιτιολογίας.

Το όζον προκαλεί, επίσης, σημαντική ελάττωση του NADPH, το οποίο συμβάλει στην οξείδωση του κυτοχρώματος C. Αυτό επάγει την παραγωγή ενζύμων και προσταγλανδινών, τα οποία απομακρύνουν ανεπιθύμητες ελεύθερες ρίζες προστατεύοντας τις κυτταρικές μεμβράνες.

Τα ένζυμα που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία είναι η καταλάση, η υπεροξειδάση της γλουθαδειόνης, η δισμουτάση του υπεροξειδίου και η κύρια προσταγλαδίνη που συμμετέχει είναι η προστακυκλίνη η οποία παρουσιάζει αγγειοδιασταλτική δράση.

Το Όζον, μεταβάλει τα ηλεκτρικά φορτία της κυτταρικής μεμβράνης των ερυθρών αιμοσφαιρίων αυξάνοντας την ελαστικότητα τους και συμβάλλοντας στην βελτίωση της ροής του αίματος, με αποτέλεσμα την αποκατάσταση στα κύτταρα της πιθανής ελλειμματικής ανταλλαγής θρεπτικών συστατικών. Το Όζον, επιτυγχάνει την αποστείρωση των τραυμάτων αδρανοποιώντας ακόμη και τα ανθεκτικά μικρόβια, ιούς και μύκητες.

Η μυκητοκτόνος και μικροβιοκτόνος δράση του όζοντος επιτυγχάνεται με την άμεση επαφή του με τους μικροοργανισμούς αναερόβιους και αερόβιους.

Η δράση αυτή οφείλεται στην καταστροφή των κυτταρικών τοιχωμάτων, τα οποία υφίστανται οξειδωτικές αλλοιώσεις που προκαλούνται από το αέριο και τα υπεροξείδια που παράγονται γιατί οι συγκεκριμένοι μικροοργανισμοί στερούνται των ενζύμων όπως η δισμουτάση, ικανά να εξουδετερώσουν τις ελεύθερες ρίζες.

Η ιοκτόνος δράση του Όζοντος εντοπίζεται στο επίπεδο των κυτταρικών υποδοχέων, οι οποίοι υπάρχουν στην επιφάνεια των ιών με τέτοιο τρόπο, ώστε να εμποδίζεται η σύνδεση του ιού με τον κύτταρο, με αποτέλεσμα να σταματά ο πολλαπλασιασμός τους.

Για παράδειγμα η είσοδος του ιού της γρίπης στο κύτταρο επιτυγχάνεται, επειδή οι υποδοχείς του ιού αποτελούνται από Ν-ακετυλογλυκοζαμίνη ενώ οι υποδοχείς του κυττάρου αποτελούνται από Ν-ακετυλονευραμινικό. Το ζεύγος των ελευθέρων ηλεκτρονίων του αζώτου της Ν-ακετυλογλυκοζαμίνης αποτελεί το σημείο προσβολής από το ηλεκτρόφιλο μόριο του Όζοντος και των υπεροξειδίων.

Αποτέλεσμα της οξείδωσης του ιού είναι η μετατροπή της ηλεκτρονικής δομής του σημείου δέσμευσης και ως εκ τούτου η αδυναμία να συνδεθεί με το κύτταρο ξενιστή.

Επίσης προκαλεί μέτρια ενεργοποίηση Μονοπύρηνων και απελευθέρωση κυτταροκινών (IL 1, 2, 4, 6, 8, 10 IFN α,β,γ , TNFα , TGFβ, GM-CSF).

Με λίγα λόγια:

Η διαδερμική χορήγηση όζοντος (Δ.Χ.Ο.) για τοπική χρήση είναι συμπληρωματική της γενικής θεραπείας

Σύμφωνα με την αρχή λειτουργίας της συσκευής Δ.Χ.Ο, προκαλείται τοπικά η μετατροπή μέρους του Οξυγόνου σε όζον, αμέσως πριν την επαφή του στειλεού με την προς αντιμετώπιση περιοχή. Το όζον που δημιουργείται εκείνη την στιγμή συγκεντρώνεται με ακρίβεια στο σημείο επαφής. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά συσκευής Δ.Χ.Ο: Σημειακή και υπολογισμένη παραγωγή όζοντος, πολλαπλά ακροφύσια ανάλογα στόχου και δυνατότητα κλιμάκωσης συγκέντρωσης όζοντος (10-100 μgrO3/ml O2).