ΙΑΤΡΕΙΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΧΡΟΝΙΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ

Το άγχος σε κάθε άνθρωπο προκαλείται από γεγονότα που έχουν διαφορετική υποκειμενική σημασία.

Για όλους όμως τους ανθρώπους το άγχος και τα συνώνυμα του, αγωνία και στρες (stress), έχουν την έννοια των υπερβολικών ή παράλογων απαιτήσεων για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, που προέρχονται από μια απρόσμενη κατάσταση στο συναισθηματικό, ψυχικό ή ψυχολογικό επίπεδο.

Στις φυσικές επιστήμες αντίστοιχα, ο όρος stress δηλώνει την εφαρμογή μιας παραμορφωτικής δύναμης, η οποία ασκείται σε ένα αντικείμενο που, αν η δομή του δεν αντέξει / αντισταθεί, θα καταστρέψει το αντικείμενο. Η αναλογία είναι περιγραφική και προφανής.

Με παρόμοιο τρόπο χρησιμοποιείται η έννοια του άγχους / stress στην βιολογία και στις επιστήμες υγείας.

Οι περιβαλλοντικές απαιτήσεις μπορεί να βλάψουν έναν οργανισμό, αν αυτός δεν αντισταθεί. Από τα παραπάνω διαφαίνεται πως, αν σε ένα εξωτερικό παράγοντα το σύστημα δεν του αντισταθεί, αυτό θα καταστραφεί.

Στην τρέχουσα ιατρική πράξη, η σημαντικότητα του άγχους, ως μεγάλης σημασίας παράγοντας, υποτιμάται και αντιμετωπίζεται τις περισσότερες φορές σαν ένα παροδικό σύμπτωμα. Αυτό οφείλεται και στο ότι, μέχρι πρόσφατα, δεν υπήρχε μια εύκολη διαδικασία αντικειμενικής μέτρησης για το ίδιο το άγχος, και τις επιπτώσεις που προκαλεί στον οργανισμό.

Η έλλειψη φυσικής παρουσίας, η αδυναμία της βιοψίας, της φωτογραφικής τεκμηρίωσης και ποσοτικοποίησης είχε ως συνέπεια, μέχρι σήμερα, το stress να μην θεωρείται ή να μην λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στην καθημερινή ιατρική πράξη, παρά μόνο όταν παίρνει διαστάσεις έντονης ψυχοπαθολογίας.

Παρά την άγνοια και την αδιαφορία από ένα μεγάλο τμήμα του ιατρικού κόσμου είναι γεγονός ότι ένας τεράστιος αριθμός ιατρικών μελετών έχουν διεξαχθεί για το στρες και τις επιπτώσεις του. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη φυσιολογία και στα βιο-μαθηματικά έχει οδηγήσει σε τεράστια αύξηση γνώσεων, σχετικά με τη μέτρηση των επιπτώσεων του στρες στο σώμα.

Αυτή η εξέλιξη μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε όχι μόνο τις επιπτώσεις του στρες στο σώμα, αλλά και το πόσο εφεδρικό δυναμικό έχει απομείνει για να αντιμετωπίσει κάποιος μια μεγαλύτερη πίεση, είτε πρόκειται για σωματική καταπόνηση (όπως η ζέστη, το κρύο ή άσκηση) ή για ψυχολογικό στρες.

Το αυτόνομο νευρικό σύστημα συμβατικά χωρίζεται σε δύο μέρη με μια δυαδική ισορροπία:

Το συμπαθητικό, το οποίο ενεργοποιεί τα όργανα, χρησιμοποίει τα αποθέματα, για να αντιμετωπίσει την σωματική άσκηση και άλλες φυσικές αιτίες άγχους, και το παρασυμπαθητικό, το οποίο ελέγχει ως "οικονόμος" της βαθύτερες λειτουργιές στο σώμα.

Η ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος επιταχύνει την καρδιά, συστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία στα λιγότερο σημαντικά όργανα όπως το δέρμα, αυξάνει την συχνότητα της αναπνοής και την εγρήγορση. Αυτό το σύστημα είναι υπεύθυνο για την διαστολή της κόρης, αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος, αύξηση δραστηριότητας των κινητικών νεύρων (τρέμουλο και η εφίδρωση του άγχους), αύξηση καρδιακού ρυθμού με αίσθημα παλμών μέχρι και ακανόνιστο καρδιακό παλμό. Γίνεται αύξηση του ρυθμού τη αναπνοής με σταδιακά αυξημένη αποβολή του διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό καθιστά το αρτηριακό αίμα περισσότερο αλκαλικό, το οποίο με τη σειρά του καθιστά τα νεύρα υπερ-ευερέθιστα, οδηγώντας σε δυσάρεστες αισθήσεις όπως μυρμήγκιασμα ή μούδιασμα, που εμφανίζεται κλασικά γύρω από το στόμα και τις άκρες των δακτύλων. Υπάρχει και μία προκύπτουσα συστολή των αιμοφόρων αγγείων στον εγκέφαλο, που μπορεί να προκαλέσει ζάλη και ένα αίσθημα λιποθυμίας.

Πολλές από αυτές τις αισθήσεις κάνουν το άτομο να αισθάνεται ακόμα πιο ανήσυχο, επιδεινώνοντας έτσι την αρχική διέγερση του συμπαθητικού συστήματος.

Το σύστημα που ισορροπεί το συμπαθητικό είναι το παρασυμπαθητικό σύστημα. Αυτό το σύστημα ελέγχει τα εσωτερικά όργανα σε περιόδους χαλάρωσης, όταν, για παράδειγμα, έχουμε είναι ήσυχο ύπνο ή ανάπαυση. Εναρμονίζει την καρδιά, τα αιμοφόρα αγγεία και την αναπνοή, προκαλεί αργό καρδιακό ρυθμό, την χαλάρωση των αιμοφόρων αγγείων και αργή βαθιά αναπνοή. Στο έντερο και το δέρμα αυξάνεται η παροχή αίματος, με αποτέλεσμα , η πέψη των τροφίμων να διευκολύνεται.

Το αυτόνομο νευρικό σύστημα και το στρες είναι γνωστά από δεκαετίες, αλλά ήταν δύσκολο να μετρηθούν στον ασθενή με απλό και αξιόπιστο τρόπο, οδηγώντας έτσι σε περιορισμό της πραγματικής εκτίμησης του stress για τον σημαντικό του ρόλο στην υγεία και την ασθένεια.

Μια δραματική αλλαγή στην διερεύνηση και καταγραφή του έγινε όταν η εξέλιξη στη μαθηματική ανάλυση των βιολογικών ρυθμών μας επέτρεψε να έχουμε ένα παράθυρο για τον έλεγχο της λειτουργίας των αυτόνομων συστημάτων. Η περίπλοκη αλληλεπίδραση των αιμοφόρων αγγείων της καρδιάς, των πνευμόνων και του κεντρικού νευρικού συστήματος δείχνει ότι φυσιολογικές παράμετροι, όπως ο καρδιακός ρυθμός, δεν είναι σταθερά αλλά κυμαίνονται με ένα σύμπλοκο και όχι τυχαίο τρόπο.

Στο σώμα μας υπάρχουν πολλαπλοί αισθητήρες που δίνουν τις πληροφορίες για την κατάσταση στο σώμα. Μετρούν πράγματα, όπως ο καρδιακός ρυθμός, πίεση αίματος, τη θερμοκρασία του σώματος, τη βιοχημική δραστηριότητα και το περιεχόμενο του οξυγόνου και του διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα. Υπάρχουν πολλαπλοί αισθητήρες για κάθε μέτρηση, ο καθένας με διαφορετική ευαισθησία και ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό καθυστέρησης. Το καθαρό αποτέλεσμα είναι ότι κάθε μέτρο (καρδιακή συχνότητα, αρτηριακή πίεση, ρυθμός αναπνοής κ.λπ.) δεν είναι σταθερή, αλλά μάλλον, δεν ταλαντώνεται σε μια μόνο συχνότητα αλλά σε αρκετά διαφορετικές συχνότητες ταυτόχρονα.

Αυτοί οι ρυθμοί ταλάντωσης μπορεί να αναλυθούν μαθηματικά, ώστε να αποκαλύψουν τις βαθύτερες ευαισθησίες και καθυστερήσεις του κάθε αισθητήρα, καθώς και τη δραστηριότητα των νεύρων που συνδέονται σε αυτούς τους αισθητήρες. Αυτοί οι αισθητήρες και τα νεύρα τους είναι μηχανιστικά στοιχεία των δύο μισών του αυτόνομου νευρικού συστήματος, που περιγράφηκαν ανωτέρω: το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό. Με τη μέτρηση αυτών των ταλαντώσεων που μπορούμε να πούμε πόσο δραστήρια είναι αυτά τα δύο μέρη, και πόσο αποθεματικό έχουν. Για παράδειγμα, ένα ενεργό συμπαθητικό θα μειώσει την έκταση της κλασσικής ταλάντωσης (4-δευ.) του καρδιακού ρυθμού και σχετικά θα αυξήσει το ποσό των κύκλων σε ένα κύκλο κάθε 10 δευτερόλεπτα. Σε αντίθεση, το παρασυμπαθητικό ενεργοποιεί την ταλάντωση κάθε 4-δευτερόλεπτας ρυθμό και καταστέλλει τον ρυθμό 10-δευτερολέπτων.

Αυτοί οι ρυθμοί έχουν ενδιαφέρον όχι μόνο επειδή μας δίνουν πληροφορίες για την λειτουργία του οργανισμού, αλλά και επειδή έχουν σημαντικές ιατρικές χρήσεις.

Για παράδειγμα, σε ασθενείς που αναρρώνουν από μια καρδιακή προσβολή, σε ασθενείς που πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια και σε πολύ άρρωστους ασθενείς που νοσηλεύονται σε μια μονάδα εντατικής θεραπείας, το ποσό ρυθμού των 4 δευτερολέπτων διακύμανσης του καρδιακού ρυθμού έχει δείξει επανειλημμένα ότι είναι ένας ισχυρός προγνωστικός δείκτης επιβίωσης.

Εκείνοι οι ασθενείς που παρουσιάζουν μειωμένη διακυμάνσεις 4 δευτερολέπτων είναι πολύ πιο πιθανό να πεθάνουν σε σχέση με αυτούς με περισσότερα στοιχεία αυτού του ρυθμού. Θεραπείες που αυξάνουν τον παρασυμπαθητικό ρυθμό των 4-δευτερόλεπτων, όπως βήτα-αποκλειστές, αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης και η σωματική άσκηση, έχουν συσχετιστεί με καλύτερη επιβίωση από εκείνων που μειώνουν τον συγκεκριμένο ρυθμό με μειωμένη επιβίωση.

Κατά παρόμοιο τρόπο, ο φυσικός τρόπος ζωής προκαλεί μεταβολές στη δραστηριότητα των παρασυμπαθητικού και του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Μετρώντας αυτές τις παραμέτρους μπορεί να μας πουν πολλά για την υγεία του ατόμου, πόσο άγχος βιώνουν και πόσο απόθεμα αντοχής διατηρούν.

Η πρωτοποριακή μέθοδος QHRV με εύκολο και ανώδυνο τρόπο μας δίνει την δυνατότητα ακριβούς μέτρησης του στρες, την ανταπόκριση του οργανισμού στο άγχος και τα αποθέματα που διαθέτει για να αντιμετωπίσει το άγχος. Επίσης τα αποτελέσματα των συσσωρευτικών στρεσογόνων γεγονότων στον οργανισμό, ακόμη και αν αυτά ήταν μικρής ή μέτριας έντασης.

Αυτό μας βοηθά στην ανάπτυξη αποτελεσματικών θεραπειών για την μείωση του άγχους, ώστε να αποφευχθούν οι καταστροφικές επιπτώσεις του και να αυξηθούν τα αποθέματα ανοχής του οργανισμού.

Κλινικές Ενδείξεις για την Οξυγόνο / Οζονοθεραπεία

ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΟΥ ΟΖΟΝΤΟΣ

• Ενεργοποιεί το κυκλοφορικό
• Αναζωογονεί
• Ανοσοποιεί
• Ευνοεί την αποδέσμευση και τη χρήση του οξυγόνου του σώματος

Έχει:

• Μυκητοκτόνα δράση
• Αντιβακτηριακή δράση
• Αναλγητική δράση
• Αντιφλεγμονώδη δράση
• Αδρανοποίηση ιών

ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

• Έρπης Simplex και Ζωστήρ
• Ακμή-Έκζεμα
• Μυκητιάσεις-Ψωριάσεις

ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ

• Αλλοιώσεις των συστατικών του αίματος
• Ηπατίτιδες
• Νόσος του CROHN

ΝΕΦΡΟΛΟΓΙΑ-ΔΙΑΛΥΣΗ

• Ενισχυτικό στη θεραπεία των ισχαιμικών-μεταβολικών παθολογιών των αρθρώσεων των οστών παράλληλα με τις χρόνιες θεραπείες

ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ

• Κεφαλαλγία & Αγγειακές κεφαλαλγίες (κλασική ημικρανία)
• Αθροιστική κεφαλαλγία
• Κατάθλιψη
• Νευροαγγειακές παθήσεις
• Σκλήρυνση κατά πλάκας
• Μυαλγία - ινομυαλγία
• Σύνδρομο χρόνιας κόπωσης
• Αλγινά νευρομυϊκά σύνδρομα

ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ

• Θεραπεία τερηδόνας και μετεγχειρητική απολύμανση

ΟΓΚΟΛΟΓΙΑ

• Ενισχυτικό στην ραδιο-χημειοθεραπεία για την αύξηση του Ο2 του ενδιάμεσου νεοπλαστικού ιστού

ΟΡΘΟΠΕΔΙΚΗ-ΡΕΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

• Αρθρίτιδα
• Ρευματοειδής αρθρίτιδα
• Οσφυιοισχυαλγία
• Αυχενική και οσφυική σπονδύλωση
• Κοίλη δίσκου

ΑΓΓΕΙΟΛΟΓΙΑ-ΦΛΕΒΟΛΟΓΙΑ

• Αρτηριοπάθειες
• Φλεβική ανεπάρκεια
• Μεταφλεβιτικά έλκη
• Κατακλίσεις και γάγγραινα
• Διαβητικά Έλκη

ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

• Κυτταρίτιδα
• Ευρυαγγείες
• Λεμφοίδημα κάτω άκρων

Η ομοιοπαθητική είναι μία νέα ιατρική μέθοδος για την αντιμετώπιση των ασθενειών και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη θεραπευτική. Ο Ιπποκράτης ήταν ο πρώτος που διατύπωσε τις βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής, αλλά ο Γερμανός Σαμουήλ Χάνεμαν ήταν αυτός που την ανήγαγε σε αυτόνομη επιστήμη. Η ομοιοπαθητική απευθύνεται σε κάθε πάσχοντα οργανισμό, ανεξάρτητα από την πάθηση, αλλά ο τομέας όπου η προσφορά της είναι μοναδική, είναι οι χρόνιες παθήσεις, που είναι δύσκολο να θεραπευτούν. Η ομοιοπαθητική αντιμετωπίζει τον άρρωστο ως ένα οργανισμό, που έχει διαταραχτεί στο σύνολο του, και όχι μόνο σ' ένα ή δύο συγκεκριμένα όργανα. Συνεργάζεται αρμονικά με όλες τις ιατρικές ειδικότητας.

Χρησιμοποιεί φυσικές θεραπευτικές ουσίες, που βοηθούν τις αμυντικές διεργασίες του οργανισμού. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι ακίνδυνα, δεν προκαλούν παρενέργειες και γι' αυτό δύνονται άφοβα ακόμη και στην βρεφική και παιδική ηλικία. Σε όλη την ιστορία της ομοιοπαθητικής (200 χρόνια περίπου), κανένα φάρμακο της δεν έχει αποσυρθεί λόγω παρενεργειών.

Οι βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής

Οι βασικοί νόμοι της ομοιοπαθητικής είναι:

• Ο νόμος των ομοίων.
• Ο νόμος της Κατεύθυνσης της θεραπείας.
• Ο νόμος του ενός φαρμάκου.
• Ο νόμος της ελάχιστης δόσεως.

Απαγορεύονται για όποιον κάνει ομοιοπαθητική

Ουσίες που περιέχουν ΚΑΦΕΪΝΗ, όπως: Καφές κάθε είδους (και ο ντεκαφεϊνέ). Αναψυκτικά με καφεΐνη (τύπου Cola). Παυσίπονα με καφεΐνη. Λικέρ με καφέ. Τσάι. ΜΕΝΤΑ: Τσίκλες και καραμέλες με μέντα. Οδοντόκρεμες που έχουν μέντα. Λικέρ με μέντα. Καλλυντικά με μέντα (όπως αφρός ξυρίσματος), ΚΑΜΦΟΡΑ: Καμφορά ή ναφθαλίνη για σκώρο. Αλοιφές για εντριβή με καμφορά. Παστίλιες. Έμπλαστρα με καμφορά. ΧΡΩΜΑΤΑ: Βερνίκια πατωμάτων και λαδομπογιές (η μακροχρόνια έκθεση κυρίως τις πρώτες μέρες λήψης της θεραπείας)

Επιτρέπονται για όποιον κάνει ομοιοπαθητική

Υποκατάστατα του καφέ (τσίκορυ, ρεβίθι, κριθάρι), αναψυκτικά χωρίς καφεΐνη. Παυσίπονα χωρίς καφεΐνη. Λικέρ χωρίς καφέ. Παγωτό χωρίς μόκα. Τσάι του βουνού, φασκόμηλο, τίλιο, κακάο, σοκολάτα των Ελληνικών Εταιρειών. Τσίχλες φρούτου και μαστίχας χωρίς μένθόλη. Οδοντόκρεμες χωρίς μέντα, Δυόσμος στο φαγητό. Αφρός ξυρίσματος χωρίς μέντα. Αντισκωρικά που μυρίζουν, Λεβάντα, Αλοιφές για εντριβές χωρίς καμφορά, χαμομήλι για εξωτερική χρήση.

Οδοντιατρικές απαγορεύσεις

Ευγενόλη (γαρυφαλέλαιο). Φυράματα ευγενολούχα., οδοντόκρεμες και στοματικά διαλύματα που περιέχουν μέντα ή κανέλλα. Η χρήση τοπικού αναισθητικό σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να περιορίσει την δράση του φαρμάκου. Χειρουργικές επεμβάσεις, αντιβιοτική θεραπεία, αντιφλεγμονώδη (μόνο μετά από συνεννόηση με τον ομοιοπαθητικό γιατρό). Τέλος συνιστάται η αλλαγή των εμφράξεων αμαλγάματος (μαύρα σφραγίσματα) με άσπρα (ρητίνες), διότι δεν περιέχουν υδράργυρο. Υδράργυρος μπορεί να επιδρά αρνητικά στην ομοιοπαθητική θεραπεία, αλλά και σε ολόκληρο τον οργανισμό.

Έχουμε την δυνατότητα μέσω ήπιας και συμπληρωματικής ιατρικής να ελέγξουμε επώδυνα σύνδρομα με τεχνικές όπως : βελονισμός, αντανακλαστική θεραπεία, neural θεραπεία, μεσοθεραπεία, φυτοθεραπεία, ομοιοπαθητική, οξυγόνο / οζονοθεραπεία, ψυχρό λεϊζερ (cold laser)μαγνητικά πεδία υψηλής(1-4Τ) και χαμηλής(1-50mT) έντασης, φαρμακευτική αγωγή χαμηλών δόσεων.

Η προσέγγιση αυτή είναι αποτελεσματική για μια εξαιρετικά μεγάλη κατηγόρια παθήσεων.

Μετά την θεραπεία μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή ένα αίσθημα βάρους, θερμότητας και τραβήγματος / μουδιάσματος και αυτό μπορεί να διατηρηθεί από λίγα λεπτά έως περίπου 2-3 ώρες. Στην συνέχεια η ανακούφιση που έχει επιτευχτεί μπορεί να αρχίζει να υποχωρεί. Από αυτή μπορεί να παραμένει ένα ποσοστό ανάλογα την φύση του προβλήματος που υπήρχε. Υπάρχει και η περίπτωση η βελτίωση να παραμένει μέχρι την επόμενη συνεδρία. Ειδικά τις πρώτες 1-2 φορές το αντιαλγικό αποτέλεσμα μπορεί να χάνεται εξ ολοκλήρου μέχρι την επόμενη συνεδρία. Μπορεί να υπάρξει και μια αρχική επιδείνωση λίγη ώρα μετά τη συνεδρία και μετά να ακολουθήσει βελτίωση. Κοντά στην περιοχή που έγινε η θεραπεία μπορεί να εμφανισθεί αίσθημα πόνου σαν να έχει μπει μια βελόνα ή ο πόνος που υπήρχε να εμφανισθεί με μεγαλύτερη ένταση. Συνήθως η διάρκεια αυτού του φαινομένου είναι περίπου 24 ώρες και οφείλεται στα τμήματα που δεν πραγματοποιήθηκε η θεραπεία.

Πότε ανησυχώ;

Μόνο στην περίπτωση που σε κάποιο σημείο εμφανιστεί κοκκίνισμα - πρήξιμο με θερμότητα.

Η υγεία στηρίζεται σε πέντε βασικούς άξονες:

Κατάλληλη και καθαρή σκέψη, τροφή, νερό, αέρας, καθώς και σωματική άσκηση.

Όταν ο αρμονικός τους συνδυασμός απουσιάζει, όπως συχνά συμβαίνει στην τρέχουσα καθημερινότητα, τότε πρέπει να διορθώσουμε τις συνέπειες που προκύπτουν ακολουθώντας την πιο φυσική οδό επαναφοράς της υγείας.

Υπάρχει και ένα έκτος παράγοντας, είναι οι παθήσεις με καθαρά γενετικά αίτια . Κάποιες δεν είναι συμβατές με την ζωή και άλλες δημιουργούν αναπηρία από την γέννηση. Σε αυτές η οποιαδήποτε μορφή θεραπευτικής παρέμβασης μπορεί να έχει μόνο ανακουφιστικό χαρακτήρα.

Τα παρακάτω ευρήματα, αποτελούν τα δομικά στοιχεία της βαθύτερης δυσλειτουργίας του οργανισμού που οδηγούν στην έκφραση των παθολογικών συμπτωμάτων και στην γενικότερη διαταραχή της υγείας.

Το καθένα από αυτά μπορεί να υπάρχει σε ένα μεγάλο φάσμα παθολογιών. Γ' αυτό είναι σημαντικό το πώς το καθένα από αυτά αλληλεπιδρά με τον εκάστοτε οργανισμό και την ένταση παρουσιάζει. Έτσι ακριβώς ίδιες αιτίες δυσλειτουργίας σε διαφορετικούς ανθρώπους να προκαλούν διαφορετικές εικόνες παθολογίας ανάλογα με γενετικό και το επιγενετικό τους υπόστρωμα.

Ο τρόπος ζωής παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο πως οργανικά αίτια μπορούν να εκδηλώνονται διαφορετικά ανάλογα με κάποιες συνήθειες. Αν για παράδειγμα ένα άτομο κάνει σωματική άσκηση ή όχι, αν τρώει συγκριμένες ποσότητες φρούτων και λαχανικών ή ακόμη από την ποιότητα τροφής και νερού που καταναλώνει, καθώς και την ποιότητα του αέρα που αναπνέει.

Σε αυτά περιλαμβάνετε και ο ψυχισμός, με κύριο λόγω τον τρόπο σκέψεις και θεώρησης της καθημερινής μας πραγματικότητας. Αρνητικές πεποιθήσεις μπορούν να είναι αιτία πολλών συμπτωμάτων ή ακόμη να εγκαταστήσουν οργανικές παθολογίες.

Το καθένα από τα παρακάτω στοιχειά, εκτός από την συγκεκριμένη διαταραχή της περιοχής που εγκαθίσταται ή που πηγάζει, έχει επίδραση στην ολότητα της λειτουργίας του οργανισμού.

Ο προσδιορισμός τους είναι σημαντικό ώστε να εντοπισθούν και να αρθούν το κατά δύναμη ώστε να μπορέσει ο οργανισμός να ανακτήσει την ισορροπία του με ή χωρίς υποβοήθηση.

Στην ολοκληρωμένη προσέγγιση ο άνθρωπος είναι πολύ περισσότερο οπό μία βιολογική μηχανή και ότι γι' αυτό, όταν προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας δεν πρέπει να περιοριζόμαστε απλά στην αντιμετώπιση ενός βιολογικού συμπτώματος ή μιας κλινικής κατάστασης αλλά να προσπαθούμε για την συνολική βελτίωση της κατάστασης υγείας του ανθρώπου. Η αντιμετώπιση αυτή δεν είναι μόνο δική μας. Είναι αυτή που ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας θέτει ως πρότυπο, όταν ορίζει την Υγεία όχι απλώς σαν την κατάσταση του ανθρώπου στην οποία δεν υπάρχει αρρώστια ή αναπηρία, αλλά ως την κατάσταση πλήρους σωματικής πνευματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας.

Με άλλα λόγια κάθε άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή πνευματική - ψυχική - σωματική οντότητα και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Δηλαδή δεν μπορούμε να ομιλούμε μόνο για παθήσεις αλλά για ανθρώπινες σαν σύνολο.

Πρέπει να διευκρινισθεί ότι ο όρος Ολοκληρωμένη Ιατρική Προσέγγιση, δεν αποτελεί ειδικότητα αλλά συνολική προσέγγιση στην υγεία. Συχνά περιγράφει αρκετές, διαφορετικές σε κάποια σημεία μεταξύ τους μεθοδολογικές προσεγγίσεις που μοιράζονται την παραπάνω άποψη για την υγεία του ανθρώπου. Οι προσεγγίσεις αυτές αποτελούν τους «κλάδους» μεθόδους που κάθε μία από αυτές έχει τα δικά της πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα στην αντιμετώπιση κάποιων παθολογικών καταστάσεων.

Ως προς την διάγνωση με βάση της αρχές της Ολοκληρωμένης Προσέγγισης, πρέπει να διευκρινισθεί ότι η βασική διάγνωση μιας πάθησης - διαταραχής γίνεται με την ίδια αναλυτική μέθοδο και τις ίδιες διαγνωστικές εξετάσεις που χρησιμοποιεί η συμβατική ιατρική. Στην συνέχεια χρησιμοποιούνται επιπλέον μέθοδοι διάγνωσης και κατάταξης της πάθησης οι οποίες προέρχονται από μη συμβατικό θεραπευτικό σύστημα όπως παραδοσιακή κινεζική ιατρική (βελονισμός), ομοιοπαθητική, νατουρόπαθη (φυσική ιατρική), ηλεκτροβελονισμός κατά Vοll & Vega, βιοσυντονιστική, κινησιολογία, και άλλα ανάλογα με την πάθηση. Αυτές οι προσεγγίσεις, προσφέρουν ένα ευρύτερο από κάθε άποψη μοντέλο επεξεργασίας των επιμέρους πληροφοριών ώστε να εντοπισθούν οι βαθύτερες αιτίες της πάθησης. Και η θεραπευτική παρέμβαση να στοχεύει τον δυνατό στις πραγματικές και όχι στις φαινομενικές αιτίες, ή μόνο στην απλή ανακούφιση των εκάστοτε συμπτωμάτων

Στη συνέχεια επιλέγεται η ηπιότερη θεραπευτική παρέμβαση με το Ιπποκρατικό κριτήριο «πρώτον μη βλάψεις». Σε αυτές μπορούμε να αναφέρουμε σαν παράδειγμα τη διατροφική θεραπεία, φυτοθεραπεία, οργανοθεραπεία, βελονισμό, ομοιοπαθητική, μεσοθεραπεία, neural-therapy, οξυγόνο - οζονοθεραπεία, βιοσυντονιστικές μεθόδους ενεργειακής ιατρικής, βιοχημικής θεραπείας, σωματοψυχικές ασκήσεις και πολλές άλλες ανάλογα με το πρόβλημα υγείας.

Σε καμία περίπτωση δεν αποκλείουμε τις συμβατικές μεθόδους θεραπείας, όπου αυτές είναι πραγματικά απαραίτητες.

Η αγωγή που θα ακολουθήσετε σκοπό έχει να ενισχύσει την ήδη υπάρχουσα ικανότητα αυτό-ίασης του οργανισμού μέσα από τους ρυθμιστικούς μηχανισμούς που κατέχει το σώμα μας. Επίσης σκοπό έχει να αφαιρέσει τα εμπόδια που οδηγούν προς την ρύθμιση των λειτουργιών και τελικά την συντήρηση της υγείας μας.

Αυτό απαιτεί τον κατάλληλο χρόνο. Το σώμα έχει τους δικούς του ρυθμούς που διαφέρουν από οργανισμό σε οργανισμό. Όταν ασθενούμε έχουμε την άμεση επιθυμία έως και απαίτηση να αποκατασταθεί άμεσα η υγεία μας σχεδόν θαυματουργικά. Πολλές φορές αυτό μπορεί να γίνει με την χρίσει ισχυρών φαρμάκων. Μπορεί μάλιστα να είναι και απαραίτητο σε καταστάσεις που κινδυνεύει η ζωή μας. Αλλά κάτι τέτοιο σε λιγότερο έντονες παθήσεις ή ακόμη καλύτερα σε χρόνιες, μπορεί μεν να φέρει θεαματική βελτίωση σε μερικά συμπτώματα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα αποκαταστήσουν το βαθύτερο επίπεδο υγείας. Πολλές φορές μάλιστα, παρεμποδίζει την βαθύτερη ισορροπία και οδηγεί σε δευτερογενή προβλήματα και δυσλειτουργίες. Στην συνέχεια δημιουργούνται πολλαπλές διαταραχές που η μία συνδέετε με την άλλη με ένα έμμεσο τρόπο, χάνοντας έτσι την εικόνα της σύνδεσης με τα πρωταρχικά αίτια του προβλήματος.

Ο πραγματικός σκοπός του ιατρού είναι να συνδράμει το ψυχοσωματικό σύνολο ώστε να μπορέσει ο οργανισμός να αποκαταστήσει την υγεία. Η καλλίτερη χειρουργική επέμβαση ή καλλίτερη εντατική μονάδα θεραπείας δεν μπορούν να υποκαταστήσουν πλήρως την εργασία που πρέπει να κάνει ο οργανισμός μας. Γι' αυτό το λόγω τα καλλίτερα αντιβιοτικά μπορούν απλά να υποβοηθήσουν την άμυνα του οργανισμούς μας, ποτέ όμως να την υποκαταστήσουν. Αν το σώμα δεν διαθέτει το κατάλληλο αμυντικό σύστημα δεν θα μπορέσει να επιβιώσει παρά την ισχυρή αντιβιοτική θεραπεία που θα χορηγηθεί.

Με άλλα λόγια ο ιατρός προσφέρει καθοδήγηση και υποστήριξη τα υπόλοιπα τα πραγματοποιεί οργανισμός μας εφόσον δεν τον εμποδίσουν στις φυσιολογικές του διαδικασίες.

Η υγεία μας είναι μια δυναμικά μεταβαλλόμενη κατάσταση. Δεν είναι κάτι μόνιμο ούτε κάτι που μπορούμε να το επιτύχουμε κάποια στιγμή και μετά να το συντηρήσουμε χωρίς καμία μέριμνα. Ένα καλό παράδειγμα είναι οι μυς που δημιουργούμε με την γυμναστική δεν φθάνει να έχετε δημιουργήσει μια φορά στην ζωή ένα καλά γυμνασμένο σώμα με μυς, θα πρέπει να το συντηρήσετε, διαφορετικά όλη η προσπάθεια που είχατε θα χαθεί λες και δεν είχατε γυμναστεί ποτέ. Το ίδιο ισχύει και με την υγεία μας. Πρέπει να επιτύχουμε ένα καλό επίπεδο και μετά αυτό πρέπει να συντηρηθεί.

Είναι γνωστό εδώ και χιλιάδες χρόνια ότι για να είναι υγείες το σώμα πρέπει να είναι υγιείς και ο νους. Ο ψυχισμός έχει άμεση επίδραση στις λειτουργίες του σώματος επηρεάζοντας την λειτουργίας του αυτόνομου νευρικού συστήματος την ορμονική λειτουργία και το αμυντικό σύστημα. Μία παρατεταμένη διάρκειας συναισθηματική διαταραχή και άγχους γενικότερα επιφέρει αλλαγές στην δομή του εγκεφάλου μας και στην συνολική νευρο – ορμονο - ανοσολογική λειτουργία του οργανισμού μας. Αυτό μπορεί να προκαλέσει μια μυριάδα από σωματικού τύπου διαταραχές που αφορούν όλες τις ιατρικές ειδικότητες, που δεν μπορούν όμως να αντιμετωπισθούν το καθένα ξεχωριστά με αποτελεσματικότητα, αν δεν ρυθμισθεί η βαθύτερη νοητική δυσλειτουργία. Για να γίνει αυτό, είναι εντελώς απαραίτητη η κατανόηση ή συναίνεση και η προσπάθεια αλλαγής του ίδιου του ατόμου που πάσχει ώστε να γίνει μετα –νόηση, δηλαδή να αλλάξει τρόπο σκέψεις και συναισθηματικής συμπεριφοράς και κατά συνέπια τρόπο ζωής και αν χρειάζεται και διατροφής. Σε διαφορετική περίπτωση η θεραπεία δεν μπορεί να προχωρήσει γιατί ο ίδιος ο οργανισμός δεν μπορεί να κάνει τα διαδοχικά βήματα που θα τον οδηγήσουν στην ίαση.

Αυτό αποτελεί και ένα μείζον ζήτημα στην ιατρική η γενικότερα και ειδικότερα στην ιατρική αντιμετώπιση που αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο σαν ένα ενιαίο ψυχοσωματικό σύνολο και την υγεία όχι απλά σαν έλλειψη ασθένειας. Ακόμη δε περισσότερο όταν η αποκατάσταση και η προσπάθεια γίνεται με ήπιους και φυσικούς τρόπους.

Δυστυχώς στην εποχή μας ένα ήπιο ή ένα χρόνιο πρόβλημα υγείας αντιμετωπίζεται εντελώς συμπωματικά, παρ' όλο ότι γνωρίζουμε πια ότι αυτό εμπεριέχει θεμελιώδες λάθος σκέψης. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας γνωρίζοντας το γενικότερο πρόβλημα θέσπισε ένα ορισμός υγείας, ο οποίος παρ' όλο που αναρτάται στα νοσοκομεία εδώ και δεκαετίες σε αφίσες, παραμένει πλήρως ανεφάρμοστος.

" Υγεία είναι η κατάσταση πλήρους σωματικής πνευματικής ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας του ατόμου και όχι μόνο η απουσία αρρώστιας ή αναπηρίας. ", ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΥΓΕΙΑΣ

Σε αυτές τις σχιζοφρενικές διαφορές που παρουσιάζει η ιατρική επιστήμη και τέχνη, εσείς που πάσχετε ή που θέλετε να βελτιώσετε το επίπεδο της υγείας σας, θα πρέπει να καλύψετε τα κενό που αφήνει το υπάρχον σύστημα υγείας ειδικά στην χώρα μας. Η δικιά σας συμμετοχή, προσπάθεια και κατανόηση είναι απαραίτητη για την ουσιαστική βελτίωση της ζωής και της υγείας σας.